16 listopada 2026

W krainie tkaczy i sadowników - Korczyna

Korczyna to jedna z ciekawszych miejscowości w okolicach Krosna. Położona na malowniczym Pogórzu Dynowskim, u podnóża Suchej Góry, może poszczycić się długą historią, interesującymi zabytkami oraz pięknym krajobrazem. Jej dzieje są związane zarówno z rozwojem osadnictwa na ziemi krośnieńskiej, jak i z historią lokalnej parafii. Szczególne miejsce w krajobrazie miejscowości zajmuje kościół parafialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, będący ważnym świadectwem religijnej i architektonicznej historii Korczyny.


Historia Korczyny sięga średniowiecza. Pierwsze wzmianki o osadzie pojawiają się w dokumentach z końca XIV wieku. W źródłach występowała ona pod nazwami Kotkenhaw, Kockenhaw, a następnie Kotczyna i Kotczyna Wola. Obecna nazwa miejscowości utrwaliła się dopiero w XVII stuleciu. Osada została założona na prawie magdeburskim, prawdopodobnie w drugiej połowie XIV wieku. Jej początki wiążą się z kolonizacją tych terenów przez osadników pochodzenia niemieckiego. Korczyna należała do dóbr związanych z zamkiem Kamieniec w Odrzykoniu, a jej właścicielami byli kolejno przedstawiciele znanych rodów szlacheckich, między innymi Moskorzowscy, Kamienieccy, Bonerowie, Firlejowie, Jabłonowscy i Fredrowie.



Warto wspomnieć, że Korczyna nie była od początku zwyczajną wsią. Z czasem rozwinęła się w osadę o charakterze miejskim. W 1722 roku uzyskała przywilej organizowania jarmarków oraz cotygodniowych targów. Przez długi czas stanowiła ważny lokalny ośrodek rzemiosła i handlu. Prawa miejskie utraciła dopiero w 1934 roku, w wyniku reformy administracyjnej. Jednym z najważniejszych zajęć mieszkańców Korczyny było tkactwo. Tradycje tego rzemiosła sięgały dawnych stuleci, a miejscowi rzemieślnicy zajmowali się przede wszystkim produkcją tkanin lnianych i konopnych. W 1882 roku powstało Towarzystwo Tkaczy pod opieką św. Sylwestra, a cztery lata później uruchomiono szkołę tkacką. Była to inicjatywa świadcząca o dużym znaczeniu tej gałęzi rzemiosła dla miejscowej społeczności. Rozwój Korczyny nie ominął również trudnych wydarzeń historycznych. W czasie I rozbioru Polski w 1772 roku miejscowość znalazła się pod panowaniem austriackim. Szczególnie tragiczne były wydarzenia II wojny światowej. W 1942 r. licząca blisko 800 osób społeczność  żydowska została wymordowana - część rozstrzelano na miejscu, innych wywieziono do obozów zagłady min. w Bełżcu i Treblince. Pod koniec lipca 1944 roku niemieckie wojska dokonały pacyfikacji Korczyny. Zginęło około 40 mieszkańców, a 72 domy zostały spalone. Był to jeden z najtragiczniejszych epizodów w dziejach miejscowości. Po II wojnie w Korczynie rozwinęło się na szeroką skalę sadownictwo i przetwórstwo spożywcze, powstały Korczyńskie Zakłady Spożywcze, których produkty sprzedawano w słoikach z charakterystycznym napisem Korczyna na etykiecie. 



Najważniejszym zabytkiem Korczyny jest kościół parafialny pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, będący jednocześnie sanktuarium św. Józefa Sebastiana Pelczara. Historia miejscowej parafii jest znacznie starsza od obecnej świątyni. Pierwsze informacje o parafii korczyńskiej pochodzą z 1506 roku, choć w źródłach historycznych pojawia się również wcześniejsza wzmianka o miejscowym plebanie, datowana na 1478 rok. Początkowo wierni korzystali z drewnianego kościoła, którego dokładna historia i wezwanie nie są całkowicie pewne. W XVI wieku Korczyna stała się jednym z miejsc, w których silnie zaznaczyły się wpływy reformacji. Właściciele miejscowości związani z ruchem kalwińskim doprowadzili do przejęcia katolickiej świątyni i przekształcenia jej w zbór. W 1567 roku Korczyna została przyłączona do parafii w Odrzykoniu. Kościół powrócił do katolików pod koniec XVI wieku, w związku ze zmianą wyznania przez Piotra Firleja.



Szczególne znaczenie dla odrodzenia życia religijnego w Korczynie miał Sebastian Pelcz, miejscowy zagrodnik, który w 1621 roku własnym sumptem ufundował nową, obszerną drewnianą świątynię pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła. Przy kościele stanęła również drewniana dzwonnica, na której zawieszono cztery dzwony. Świątynia służyła mieszkańcom przez blisko dwa stulecia, jednak w 1807 roku padła ofiarą wielkiego pożaru, który zniszczył znaczną część miejscowości.



Kolejny kościół powstał w 1812 roku z fundacji Józefa hrabiego Jabłonowskiego, ówczesnego właściciela korczyńskich dóbr. Była to już budowla murowana, wzniesiona w miejscu wcześniejszego kościoła, w zachodniej części rynku. Jej konsekracja odbyła się w 1882 roku. Świątynia posiadała klasycystyczną dzwonnicę, którą rozebrano w 1934 roku, ponieważ zasłaniała fasadę nowego kościoła. Z czasem budowla zaczęła jednak popadać w zły stan techniczny. Podjęto więc decyzję o wzniesieniu nowej, znacznie okazalszej świątyni. Dużą rolę w realizacji tego przedsięwzięcia odegrał pochodzący z Korczyny biskup przemyski Józef Sebastian Pelczar.



Obecny kościół parafialny w Korczynie powstał w latach 1910–1914. Został zaprojektowany przez Stanisława Majerskiego, architekta i inżyniera z Przemyśla, znanego z licznych realizacji sakralnych na terenie dawnej Galicji. Budowę świątyni rozpoczęto 29 czerwca 1910 roku, kiedy poświęcono kamień węgielny. Jej powstanie było możliwe między innymi dzięki znaczącemu wsparciu finansowemu biskupa Józefa Sebastiana Pelczara, który szczególnie troszczył się o swoją rodzinną miejscowość. Konsekracji ukończonego kościoła dokonał osobiście w 1914 roku. Świątynia reprezentuje styl neogotycki, nawiązujący do średniowiecznej architektury sakralnej. Jej monumentalna bryła, strzeliste elementy architektoniczne oraz charakterystyczne ostrołukowe rozwiązania nadają jej wyjątkowy wygląd. Kościół został zaprojektowany jako budowla trójnawowa z dwiema kaplicami bocznymi.




Na szczególną uwagę zasługuje architektura wnętrza. Przestrzeń świątyni została podporządkowana neogotyckiej stylistyce, a bogate wyposażenie tworzy spójną kompozycję z architekturą budowli. Wnętrze zdobią między innymi ołtarze, stalle i ambona wykonane w pracowni Ferdynanda Majerskiego. Jednym z ciekawszych elementów wyposażenia jest zespół rzeźb przedstawiających Credo Apostolorum, czyli prawdy wiary zawarte w Składzie Apostolskim. Wyjątkową wartość artystyczną posiada również ołtarz główny, w którym umieszczono obraz autorstwa Jana Styki – znanego malarza, współtwórcy monumentalnej Panoramy Racławickiej. Przedstawia on hołd składany Matce Najświętszej przez przedstawicieli różnych stanów społecznych.




Wśród starszych zabytków wyposażenia znajdują się także elementy pochodzące z wcześniejszej świątyni. Warto zwrócić uwagę na obraz Świętych Apostołów Piotra i Pawła z XVIII wieku, pierwotnie znajdujący się w ołtarzu głównym poprzedniego kościoła, rokokową kamienną chrzcielnicę z XVIII wieku, XVIII-wieczny obraz Świętej Rodziny, umieszczony w lewym ołtarzu bocznym.



Interesującym elementem wystroju są również witraże. Ich pierwotny projekt przygotował Stefan Matejko, a wykonaniem zajęła się krakowska pracownia Żeleńskich. Niestety, oryginalne przeszklenia zostały zniszczone podczas działań wojennych w 1944 roku. Obecne witraże stanowią rekonstrukcję pierwotnej kompozycji. Na zewnętrznej ścianie prezbiterium znajduje się interesująca kamienna dekoracja przedstawiająca ukrzyżowanego Chrystusa na tle Jerozolimy, z płaskorzeźbą Piety umieszczoną poniżej.



Dzieje kościoła nie były wolne od zniszczeń. Świątynia ucierpiała podczas I wojny światowej, a następnie ponownie w 1944 roku, w czasie walk niemiecko-radzieckich. Naprawa wojennych uszkodzeń trwała do 1948 roku. W latach 1975–1977 wymieniono pokrycie dachowe, stosując blachę miedzianą.




Warto również wspomnieć o dawnej dzwonnicy stojącej przed kościołem. Była to okazała budowla wzniesiona przy poprzedniej świątyni. W 1934 roku została rozebrana, ponieważ zasłaniała fronton nowego kościoła. Pozyskany materiał wykorzystano później przy budowie ogrodzenia kościelnego.





Historia korczyńskiej świątyni jest nierozerwalnie związana z postacią św. Józefa Sebastiana Pelczara. Urodził się on 17 stycznia 1842 roku w Korczynie. Był kapłanem, profesorem Uniwersytetu Jagiellońskiego, biskupem przemyskim oraz założycielem Zgromadzenia Służebnic Najświętszego Serca Jezusowego, znanych jako siostry sercanki. Jako biskup przemyski szczególnie troszczył się o rozwój życia religijnego i duchowego swojej rodzinnej miejscowości. Jego pomoc finansowa i zaangażowanie miały ogromne znaczenie dla powstania obecnego kościoła.





Po kanonizacji Józefa Sebastiana Pelczara przez papieża Jana Pawła II w 2003 roku, korczyńska świątynia zyskała jeszcze większe znaczenie jako miejsce związane z życiem i działalnością świętego. W maju 2004 roku kościół został ustanowiony Sanktuarium św. Józefa Sebastiana Pelczara. Dzięki temu Korczyna stała się ważnym miejscem na religijnej mapie Podkarpacia, odwiedzanym przez pielgrzymów pragnących poznać miejsce narodzin i młodości jednego z polskich świętych.





To kolejne z miejsc mojej młodości, mijanych w autobusie do Malinówki, kojarzone "od zawsze" z ogromnymi sadami wzdłuż drogi i wielkim kościołem przy ryneczku. 
Do poczytania!

13 listopada 2026

Ślady przodków - Kombornia

Kombornia to jedna z tych podkarpackich miejscowości, w których historia zapisana jest nie tylko w dawnych dokumentach, ale również w zabytkowej architekturze, tradycji i krajobrazie. Położona w gminie Korczyna, w powiecie krośnieńskim, w otoczeniu malowniczych wzgórz, może poszczycić się średniowiecznym rodowodem, wielowiekową tradycją parafialną oraz interesującą historią miejscowego dworu.

Szczególne miejsce w dziejach wsi zajmuje kościół parafialny, którego historia sięga prawdopodobnie średniowiecza. Losy tej świątyni były ściśle związane z przemianami religijnymi i politycznymi, jakie na przestrzeni wieków zachodziły na ziemi krośnieńskiej.


Dokładna data powstania Komborni nie jest znana. Nie zachował się dokument lokacyjny, który pozwoliłby jednoznacznie określić, kiedy i na jakich zasadach założono osadę. Przyjmuje się jednak, że wieś powstała w drugiej połowie XIV wieku, prawdopodobnie w okresie panowania Kazimierza Wielkiego, kiedy ziemia sanocka została włączona do Królestwa Polskiego. Kombornia należała do grupy miejscowości w okolicach Krosna, w których w średniowieczu rozwijało się osadnictwo niemieckie. Do podobnych osad zaliczano między innymi Haczów, Krościenko Wyżne, Korczynę, Iwonicz i Klimkówkę. Najstarsze zachowane nazwy miejscowości różniły się od obecnej. W dokumentach pojawiały się formy Kaltborn (1426), Kaltborna (1427), Caldbornia (1455) oraz Calbornya (1462). Dopiero w XVI wieku upowszechniła się nazwa Kombornia. Pochodzenie dawnej nazwy łączy się z niemieckim określeniem Kaltborn, tłumaczonym jako „zimne źródło” lub „zimna studnia”. Według tradycji przytoczonej przez ks. Władysława Sarnę osadnicy mieli wybrać dla swojej osady nasłoneczniony stok, wykarczować porastające go głogi i tarninę, a następnie założyć tam nową wieś. Pierwsze informacje o właścicielach Komborni pochodzą z XV wieku. W latach 1448–1449 miejscowość należała do Henryka Kamienieckiego, przedstawiciela możnego rodu związanego z zamkiem Kamieniec w Odrzykoniu. Kombornia pozostawała wówczas częścią rozległych dóbr kamienieckich. W 1515 roku wieś liczyła już 22 łany kmiece, posiadała młyn i karczmę. Świadczy to o jej rozwiniętym charakterze gospodarczym i znaczeniu w lokalnej sieci osadniczej.



W XVI wieku Kombornia przeszła w ręce rodziny Bonerów, jednego z najbogatszych i najbardziej wpływowych rodów małopolskich. Bonerowie byli właścicielami licznych dóbr ziemskich, a ich działalność obejmowała również życie gospodarcze i religijne. W 1596 roku miejscowość znalazła się w posiadaniu Firlejów. Z rodem tym związany był Piotr Firlej z Dąbrowicy, który odegrał ważną rolę w historii miejscowego kościoła. W 1625 roku przekazał świątyni dodatkowe uposażenie, a w kolejnych latach zadbał o zabezpieczenie materialne parafii. Ufundował również prebendę św. Anny oraz szpital dla ubogich. Po Firlejach właścicielami Komborni byli między innymi przedstawiciele rodów Tarnowskich, Scipionów, Ustrzyckich i Wierzbowskich. Od XVIII wieku coraz większe znaczenie w historii miejscowości zyskała rodzina Urbańskich. W jej rękach Kombornia pozostawała przez kilka pokoleń. Do przedstawicieli tego rodu należeli Ignacy Urbański, stolnik przemyski, Adam Urbański, stolnik sanocki, Stanisław Urbański oraz Feliks Urbański. W XIX wieku majątek przeszedł następnie w ręce Piotra Tchórznickiego, a później Marii z Urbańskich Szeliskiej. Ostatnim dziedzicem Komborni był Henryk Szeliski. Dzieje kolejnych właścicieli pozostawiły trwały ślad w krajobrazie miejscowości, przede wszystkim w postaci zespołu dworskiego, którego początki sięgają XVII wieku.



Dzieje Komborni, podobnie jak wielu miejscowości ziemi krośnieńskiej, nie były wolne od dramatycznych wydarzeń. Szczególnie tragiczny okazał się rok 1624, kiedy na południowo-wschodnie tereny Rzeczypospolitej wtargnęły oddziały tatarskie. Najazd dotknął również Kombornię. Napastnicy splądrowali wieś i miejscowy kościół, a mieszkańcy, obawiając się o życie, musieli szukać schronienia. Wśród osób zmuszonych do ucieczki znalazł się ówczesny proboszcz, ksiądz Sebastian Krauzowicz. Udało mu się jednak ocalić część wyposażenia świątyni, w tym szczególnie cenny obraz Matki Bożej Pocieszenia. Okolice Komborni ucierpiały także podczas potopu szwedzkiego w 1656 roku. Kolejne najazdy i przemarsze wojsk przyczyniały się do zniszczeń oraz pogarszały sytuację miejscowej ludności. Ważnym wydarzeniem w historii wsi był również rok 1848. W czasie Wiosny Ludów i wydarzeń związanych z powstaniem krakowskim w majątku Feliksa Urbańskiego odbywały się spotkania i przygotowania powstańcze. Zgromadzeni tutaj uczestnicy ruchu niepodległościowego zostali jednak rozbrojeni w Haczowie przez miejscowych chłopów, a część z nich odstawiono do Sanoka.


Jednym z najcenniejszych elementów dziedzictwa Komborni jest wielowiekowa tradycja parafialna. Dokładna data erygowania parafii nie jest znana, ponieważ nie zachowały się pierwotne dokumenty fundacyjne. Ich utrata wiązana jest między innymi z wydarzeniami religijnymi XVI wieku, kiedy miejscowa świątynia znalazła się w rękach protestantów. Istnienie kościoła w Komborni sięga prawdopodobnie XIV lub XV wieku. Przemawiają za tym zarówno zachowane przekazy historyczne, jak i dawne wyposażenie świątyni. Ciekawym świadectwem jest dzwon pochodzący z XV wieku, na którym znajduje się niemiecki napis. Może on stanowić dodatkową wskazówkę dotyczącą średniowiecznych początków miejscowego kościoła i niemieckich wpływów osadniczych w tej części ziemi krośnieńskiej. Podczas prac malarskich prowadzonych w 1879 roku we wnętrzu drewnianej świątyni odkryto napis: Haec Ecclesia erecta est A.D. 1167, restaurata A.D. 1781, depicta A.D. 1809. Informował on o rzekomym wzniesieniu kościoła w 1167 roku, jego odnowieniu w 1781 roku oraz malowaniu w 1809 roku. Data 1167 jest jednak uznawana za mało prawdopodobną i nie stanowi wiarygodnego potwierdzenia tak wczesnego istnienia świątyni. Najstarsza znana archiwalna wzmianka o komborskim kościele pochodzi z wizytacji kanonicznej przeprowadzonej w 1639 roku przez księdza Fryderyka Alembeka. Zawiera ona między innymi informację o głównym ołtarzu pochodzącym z 1494 roku. Znajdował się w nim obraz Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, który zaginął pod koniec XVI wieku.


Szczególnie trudny okres w dziejach parafii przypadł na drugą połowę XVI wieku. Kombornia znalazła się wówczas w rękach Bonerów, którzy sprzyjali reformacji. Miejscowy kościół został przejęty przez protestantów i przekształcony w zbór. Przez około dwadzieścia lat świątynia nie służyła katolikom. Sytuacja zmieniła się po przejęciu dóbr przez Firlejów. W 1596 roku kościół został zwrócony katolikom, a życie religijne miejscowej wspólnoty mogło ponownie rozwijać się w tradycyjnej formie. Ważną postacią w odbudowie materialnych podstaw parafii był Piotr Firlej z Dąbrowicy. W 1625 roku przekazał na rzecz kościoła rolę zwaną Karczmarską. Dziesięć lat później zapewnił proboszczowi i jego następcom dziesięcinę z dóbr Kombornia, Jabłonica, Malinówka i Budzyń, a w 1636 roku odnowił fundację parafii. Dzięki tym nadaniom parafia otrzymała stabilniejsze podstawy materialne. Piotr Firlej ufundował również prebendę św. Anny oraz szpital dla ubogich, co świadczy o tym, że jego działalność obejmowała nie tylko troskę o świątynię, ale także o potrzeby lokalnej społeczności.



Pierwotna świątynia w Komborni nosiła wezwanie św. Marcina. Był to drewniany kościół reprezentujący tradycyjną architekturę sakralną charakterystyczną dla Małopolski i Podkarpacia. Został wzniesiony z belek modrzewiowych w konstrukcji zrębowej, na podmurowaniu. Od zachodu znajdowała się czworoboczna wieża-dzwonnica o wysokości około 15 metrów, wykonana w konstrukcji słupowej i oszalowana deskami. Całość przykrywał dach gontowy. Nad nawą i prezbiterium znajdował się wspólny dach, którego sylwetkę urozmaicała smukła sygnaturka. Charakterystycznym elementem dawnej budowli były również tak zwane soboty, czyli drewniane podcienia obiegające kościół. Pełniły one funkcję praktyczną, chroniąc wiernych przed deszczem i śniegiem, a jednocześnie stanowiły ważny element kompozycji architektonicznej. Wnętrze świątyni stopniowo wzbogacano o kolejne elementy wyposażenia. Wizytacja z 1639 roku wymieniała trzy ołtarze: główny, pochodzący z 1494 roku, oraz dwa boczne. W 1648 roku odnotowano już czwarty ołtarz – św. Anny. W 1718 roku powstał nowy ołtarz św. Anny, a w kolejnych latach wyposażenie uzupełniono o ołtarz św. Jana Nepomucena. W 1775 roku w kościele znajdowały się trzy nowe ołtarze, w tym główny z obrazem Koronacji Najświętszej Maryi Panny, określanym również jako obraz Matki Bożej Pocieszenia. W XIX wieku do południowej ściany prezbiterium dobudowano kaplicę grobową rodziny Urbańskich. W 1865 roku odnowiono ołtarze i zakupiono nowe, ośmiogłosowe organy. Z biegiem czasu drewniany kościół okazał się jednak zbyt mały dla stale powiększającej się parafii. Podjęto więc decyzję o budowie nowej, większej świątyni.



Myśl o budowie nowego kościoła pojawiała się już w XVIII wieku. W protokole wizytacyjnym z 1777 roku dziekan ksiądz A. Pietraszewski zwracał uwagę, że dotychczasowa drewniana świątynia jest zniszczona i zdecydowanie za mała dla licznej parafii. Liczył przy tym na pomoc ówczesnego kolatora, Adama Urbańskiego, który wcześniej obiecywał sfinansowanie nowej budowli. Do realizacji planów trzeba było jednak poczekać jeszcze ponad sto lat. W 1886 roku proboszcz ksiądz Ludwik Jastrzębski rozważał przedłużenie istniejącego kościoła. Ostatecznie, wobec sprzeciwu części parafian, ograniczono się do wybudowania kaplicy cmentarnej, w której w okresie letnim odprawiano nabożeństwa. Do sprawy powrócono na początku XX wieku. W 1909 roku przeprowadzono konkurs na projekt nowej świątyni. Do budowy zachęcał również dwukrotnie, podczas wizytacji kanonicznych w 1902 i 1912 roku, biskup przemyski bł. Józef Sebastian Pelczar. W 1913 roku proboszcz ksiądz Jakub Jarosz powołał komitet budowy nowego kościoła i rozpoczął gromadzenie materiałów. Wybuch I wojny światowej, pożar oraz trudności finansowe spowodowane powojenną dewaluacją sprawiły jednak, że przedsięwzięcie zostało odłożone. Przełom nastąpił dopiero w 1931 roku. Nowy projekt przygotował profesor Jan Bagieński z Politechniki Lwowskiej. W maju tego roku rozpoczęto prace budowlane, które prowadził majster Franciszek Ostrowski sprowadzony z Rudnika.


Początkowo planowano rozebrać stary drewniany kościół i przenieść go do pobliskiej Malinówki. W tym celu podejmowano odpowiednie starania administracyjne. Ostatecznie jednak, ze względu na zły stan drewna i problemy organizacyjne, pomysł ten nie został zrealizowany. W maju 1932 roku dawną świątynię rozebrano. Warto podkreślić, że rozbiórka do dziś może budzić żal, ponieważ Kombornia utraciła w ten sposób cenny przykład średniowiecznej architektury drewnianej. Nie oznaczało to jednak całkowitego zniknięcia dawnego wyposażenia. Do nowego kościoła przeniesiono najważniejsze elementy starej świątyni: ołtarze, organy, chrzcielnicę oraz część sprzętów liturgicznych. Budowa nowej świątyni przebiegała stosunkowo szybko dzięki zaangażowaniu mieszkańców. Parafianie ofiarowywali pieniądze, materiały budowlane i własną pracę. Znaczącego wsparcia finansowego oraz materiałowego udzielił również hrabia Henryk Szeliski, ówczesny właściciel Komborni. Pierwsze nabożeństwo odprawiono w nowym kościele w Boże Ciało 1933 roku, mimo że we wnętrzu wciąż trwały prace wykończeniowe. Uroczystego poświęcenia świątyni dokonano 11 listopada 1933 roku, w dniu św. Marcina. Co ciekawe, nowemu kościołowi nadano inne wezwanie niż poprzedniemu – Matki Bożej Pocieszenia. W ten sposób zachowano jednak szczególny związek z kultem maryjnym, który rozwijał się w Komborni od stuleci. W 1958 roku, w uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, kościół konsekrował biskup Wojciech Tomaka, sufragan przemyski.



Nowa świątynia została wzniesiona w stylu polsko-nadwiślańskim. Jest to budowla murowana z cegły, trójnawowa, posadowiona na cokole wykonanym z piaskowca. Jej długość wynosi około 43,86 metra, a szerokość 18,22 metra. Szczególnie interesująco prezentuje się fasada frontowa, przed którą znajduje się trójłukowy krużganek wykonany z piaskowca. Całość przykrywa stromy dach, a jego kalenicę wieńczy kamienna sygnaturka. Największą wartością historyczną wnętrza jest zachowane wyposażenie dawnego drewnianego kościoła.





W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz główny pochodzący sprzed 1775 roku. Jego kompozycja obejmuje kolumny, filary, bogate zdobienia rzeźbiarskie oraz figury świętych. Po bokach znajdują się przedstawienia św. Wojciecha i św. Stanisława Biskupa. Centralne miejsce zajmuje obraz Matki Bożej Pocieszenia, przedstawiający Koronację Najświętszej Maryi Panny na Królową Nieba i Ziemi przez Trójcę Przenajświętszą. Dzieło powstało w drugiej połowie XVII wieku i jest jednym z najważniejszych świadectw miejscowego kultu maryjnego. W 1970 roku obraz poddano konserwacji, którą przeprowadził Wojciech Kurpik z Muzeum Budownictwa Ludowego w Sanoku. Dzięki przeniesieniu dawnego wyposażenia nowy kościół stał się nie tylko miejscem kontynuacji życia religijnego, ale również swoistym skarbcem pamięci o poprzedniej, drewnianej świątyni.








Kombornia jest kolejną miejscowością kojarzoną z moim dzieciństwem. Jadąc na wakacje, do rodziny w Malinówce, często przejeżdżaliśmy przez tę wieś i obok opisywanego kościoła. A jako, że była to parafia, do której należała wspomniana Malinówka, to tam chodzili moi dziadkowie, pewnie w tamtejszych księgach parafialnych mógłbym szukać swoich przodków.
Do poczytania!