Pisarzowa to wieś w województwie małopolskim, w powiecie limanowskim, należąca do gminy Limanowa. Leży u podnóża Pasma Łososińskiego, w górnym biegu potoku Smolnik – dopływu Dunajca. Miejscowość rozciąga się na wysokości ok. 450–550 m n.p.m., a jej powierzchnia wynosi ponad 1500 ha. Zamieszkuje ją około 2100 osób, głównie przedstawicieli grupy etnograficznej Lachów Limanowskich. Jak sama nazwa wskazuje, zamieszkują oni okolice Limanowej, rozdzielając w ten sposób Krakowiaków od Górali. Tradycyjnie zajmowali się rolnictwem, sadownictwem oraz hodowlą bydła. Tereny, w których zamieszkiwali były górzyste, stąd wsie mają charakter łańcuchówek, z licznymi przysiółkami.
Pierwsze wzmianki o Pisarzowej pochodzą z 1315 roku. W XIV wieku osiedlano tu jeńców wojennych – początkowo Tatarów, później Szwedów, co dało miejscowości przydomek „Szwedo-Tatary”. W 1472 roku król Kazimierz Jagiellończyk nadał sołectwo Stanisławowi i Maciejowi, polecając jednocześnie budowę kościoła i wydzielenie ziemi dla probostwa. W kolejnych stuleciach wieś przeżywała trudne czasy – wojny, zarazy i głód odcisnęły swoje piętno na lokalnej społeczności. Przełomowym momentem była budowa linii kolejowej Chabówka–Nowy Sącz, dzięki której 2 października 1884 roku przez Pisarzową przejechała pierwsza lokomotywa.
Początkiem XX wieku miejscowi duchowni zainicjowali ruch trzeźwościowy, zaczęły powstawać organizacje społeczne, kółka rolnicze i kasy zapomogowe. Prężnie działał Związek Strzelecki. W czasie kampanii jesiennej 1914 r. przez Pisarzową kilkukrotnie przemaszerowali legioniści, zatrzymując się na kwaterach. Sam Piłsudski nocował min. na plebanii. W trakcie operacji limanowskiej miejscowa szkoła została zamieniona na szpital polowy.
W czasie XX wojny w okolicy działała partyzantka Armii Krajowej, dezorganizując ruch kolejowy. Ostatnim akordem wojny było wysadzenie przez Niemców w powietrze mostu i stacji kolejowej, oraz podpalenie części zabudowań.
W centrum wsi, przy głównej drodze stoi drewniany kościół pod wezwaniem św. Jana Ewangelisty. Został wybudowany w 1713 r. z wykorzystaniem wcześniejszej, gotyckiej świątyni z 1478 r. Sama parafia jest o wiele starsza, ponieważ erygowano ją około 1336 r. Obecnie stojący kościół konsekrował w 1749 r. bp krakowski Michał Ignacy Kunicki. W pierwszej połowie XIX wieku dobudowano kaplicę, w 1875 r. przedłużono nawę i dostawiono wieżę. W latach 1977- 79 świątynia została gruntownie odrestaurowana.
Kościół wybudowano w konstrukcji zrębowej, z trójdzielną bryłą, nakryta jednokalenicowym dachem. Podobnie jak w pobliskiej Męcinie i Chomranicach więźba dachowa jest wykonana w stylu wielkopolskim, rzadko występującym na Podkarpaciu a tu spotykanym dość często. Skutkuje to powstaniem szerokiego okapu wokół prezbiterium, które jest węższe od samej nawy.
Wieża ma trzy kondygnacje o prostych ścianach i barokowym hełmie, jak w wielu okolicznych kościołach wzorowana na wieży kościoła limanowskiego. Na drugiej kondygnacji znajduje się neogotycka kapliczka z figurką Matki Bożej.
Wnętrze nakryto stropem płaskim ozdobionym Ukoronowaniem NMP, w prezbiterium pozorne sklepienie kolebkowe ze sceną Zmartwychwstania. Autorem polichromii był tarnowski malarz Adolf Gucwa. Ołtarz główny pochodzi z przełomu XVII i XVIII wieku z wizerunkiem Matki Bożej z Dzieciątkiem i św. Jana. Ołtarze boczne mają też cechy barokowe - po lewej Najświętsze Serce Jezusa, pod którym znajduje się wizerunek św. Antonego z 1640 r., po prawej ołtarz św. Anny - w centrum obraz św. Izydora, na którego zasuwie znajduje się Modlitwa św. Anny i NMP.
Do poczytania!
